Geen stress
Wanneer je met pensioen bent, neemt je spanning af. Lekker uitslapen, geen verplichtingen, af en toe met je kleinzoon via een enorme omweg boodschappen doen … Geen stress, toch?
Maar dan komt, begin februari (2025), Buitenkunst met het programma van de speciaalweken. Na wat puzzelen vonden Corrie en ik een week waarin zij zich in de schrijverstent mocht afvragen wat een sofa zou vinden van haar bezitters (Alles personages) en ik buiten kunst-buiten-mijn-comfortzone ging maken (Land Art in kleur). Alleen … er was in de week daarna een workshop Fantasten van Hans Frings, en daar had ik óók heel veel zin in!!!1! Corrie vindt één week Buitenkunst genoeg, en dan wil ze weer het (helaas) normale universum in. „Maar,” zei ze, „jij wilt na zo’n speciaalweek eigenlijk niet weg. Dan ga je toch lekker twee weken? Dan ga ik een week fietsen, en kom ik je zaterdag ophalen.” Dus dat deden we. Nou, ik heb het geweten.
Als voorbereiding ontwierp ik twee T-shirts, waarvan ik dat voor Corrie, met een knorrige Chesterfield en een vrolijk Thonet-stoeltje, liet drukken. Het mijne maakte ik zelf.
Zoals altijd fietsten we naar Buitenkunst. De tweede avond aten we op het terras van een camping, in de schaduw van het restaurant. We zaten net buiten het spatbereik van het zwembad, en keken uit op een stuk bos een eind verderop. Bovenin de bomen leek licht te schijnen, op een plek waar schaduw zou moeten zijn. Licht dat bewoog, en van onderen kwam, weerkaatst door het zwembad. Interessant, misschien iets voor de workshop?
Land Art in kleur
Corrie fietste deze week ochtendrondjes en zat verder veel in het restaurant. Haar schrijfschrift kreeg deze week een eigen stem; het bleek een opstandig ding dat mopperde over het langdurige verblijf in een fietstas. De landartiesten liepen van hot naar her over het terrein, op zoek naar steentjes, bladeren, takjes, bessen en bloemen. Er kwamen leuke en mooie dingen uit:
- eerst een gezamelijk kleurpalet (scroll er maar horizontaal doorheen):
- en vervolgens contrastrijk klein werk met gevonden materialen:
Een van ons kon het niet laten om net buiten de lijntjes te kleuren met plastic en bierdoppen in plaats van natuurlijke materialen, en niet less is more te praktizeren maar more is more. Ik vond het wel leuk, zo’n dwarse insteek.
Als je bezig bent met land art, kijk je opeens heel anders naar je omgeving. Toen na een paar dagen tussen onze werktent en het restaurant een mollengang verscheen, vroeg ik me eerst af of het misschien een werk van een collega landartiest was. Daarna heb ik de gang versierd met een rij steentjes; het was zogezegd „sterker dan ikzelf”.
Aan het einde van de week maakten we iets groters, en dat was heel gevarieerd. Er waren gekleurde lappen op het talud van de dijk, een ordening van hooibergjes (die door de boer weer werden verspreid), uiteenlopende omzwachtelingen van bomen, een enorm spinnenweb, routes door het bos, en nog meer.
Een deelneemster had kleine gele bloemen verzameld, die we vlak boven een stuwtje te water lieten, met een handvol tegelijk. De ceremonie leverde rondduikende bloempjes op en een gele rivier, en was zo niet alleen land art maar ook een mooie performance en kinetische kunst. Heerlijk, simpelweg naar de onderduikende en weer boven drijvende bloempjes te kijken, en ze uiteindelijk te zien wegdrijven.
Zelf wilde ik een donker stukje landschap uitlichten, en ging op zoek naar een geschikt plekje — alsof ik het Buitenkunst-terrein nog nooit had gezien. Als ik dat plekje dan met een theaterspot kon beschijnen, zoals daar bij dat zwembad … Maar had ik daar ervaring mee? En hoe kreeg ik elektriciteit op zo’n plek? En hoe bevestigde ik de spot veilig in de gewenste stand? Misschien toch iets te veel hindernissen voor de beschikbare tijd …
Bij het verkennen was ik ook een stukje van de dijk tegengekomen met wat paaltjes en een hectometerbordje, en zonder bomen. Een heel saai stukje dijk (op dat bordje na) dat misschien interessant kon worden als ik er live een uitsnede van maakte.
Wat ik nodig had was een ding dat precies het stukje dijk met het bordje liet zien: een kijker die het uitzicht van de beschouwer begrensde. Van een stuk regenpijp, twee houten paaltjes, schroeven, een stuk zwart rubber en plakband heb ik toen de Blikveldverkleiner gemaakt. Het ding stond nogal laag, wat leuk was voor kinderen, maar volwassenen moesten op hun knieën om erdoor te kijken. De plastic zak die ik op de grond had gelegd stuitte (terecht) op kritiek, vandaar dat ik later kussentjes heb gemaakt (er lag ook textiel in de materiaalcontainer!), gevuld met wat gras.
De Blikveldverkleiner kwam te staan aan het andere uiteinde van het terrein, en doordat ik steeds wat vergat heb ik me die laatste dag helemaal suf gelopen. Buitenkunst is goed voor je conditie!
Het idee was dat je een live foto van de dijk te zien kreeg, maar het effect was soms ook dat van een film: je hoorde een auto die vervolgens door het beeld reed. En de kleur? De kleuren van het Nederlandse landschap (aldus onze welwillende docente, Hanna Smitmans).
De Blikveldverkleiner en de kussentjes heb ik een week later achter op de fiets gebonden en meegenomen naar huis.
(wordt vervolgd)